Μη Χειρουργικές Θεραπείες

 

ΦΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΙΑ και ΦΑΡΜΑΚΑ
Φυσικοθεραπεία ή αλλιώς λειτουργική αποκατάσταση είναι ένα πρόγραμμα το οποίο σχεδιάζεται για να βελτιώσει την λειτουργικότητα του ασθενούς και την δραστηριότητά του κατά την καθημερινή ζωή καθώς και να ελαττώσει τον πόνο.

Η φυσικοθεραπεία εμπεριέχει πρόγραμμα για την ενδυνάμωση των μυών, την ευλυγισία και την απόκτηση μέγιστου εύρους κίνησης, την απόκτηση φυσικής κατάστασης καθώς και την εκμάθηση της ‘εμβιομηχανικής’ στάσεως του σώματος που συντελλεί στη σταθερότητα της σπονδυλικής στήλης και την αποφυγή τραυματισμών.
Η φυσικοθεραπεία έχει ένα παθητικό και ένα ενεργητικό σκέλος. Παθητικό είναι τα ζεστά ή ψυχρά επιθέματα, ο ηλεκτρικός ερεθισμός, οι υπέρηχοι, το laser και η κινητοποίηση. 
Το ενεργητικό είναι οι ασκήσεις διατάσεων και οι ισομετρικές ασκήσεις ενδυνάμωσης με ή χωρίς εξοπλισμό.
 
 
ΠΑΘΗΤΙΚΕΣ  ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ
Πάγος-ζέστη
Κατά κανόνα, στους πόνους της σπονδυλικής στήλης ‘ταιριάζει’ το ζεστό, αλλά παρ΄ όλα αυτά δεν υπάρχει αυστηρός κανόνας.
Ο πάγος ή η ζέστη δεν πρέπει να τοποθετούνται κατευθείαν πάνω στο δέρμα γιατί μπορεί να προκαλέσουν εγκαύματα. Πάντα πρέπει να είναι τυλιγμένα σε μία πετσέτα για να προστατευθεί το δέρμα. Ο πάγος γενικά ελαττώνει την ροή του αίματος, άρα ελαττώνει το πρήξιμο, την τοπική φλεγμονή και τον πόνο, ενώ η ζέστη αυξάνει την ροή του αίματος και την τοπική κυκλοφορία και βοηθάει στην χαλάρωση των μυών.
 
Ηλεκτρική διέγερση (TENS)
Η ηλεκτρική διέγερση είναι γνωστή ως ‘TENS’ (transcutaneous electrical nerve stimulation). Τα TENS αποτελούν χορήγηση ανώδυνου ρεύματος μέσω του δέρματος στα περιφερικά νεύρα. Το ηλεκτρικό ρεύμα προκαλεί ελαφρά τοπική θέρμανση η οποία βοηθάει στη δυσκαμψία, τον πόνο και την κινητικότητα. Γενικά η θεραπεία είναι μη επεμβατική και δεν υπάρχουν παρενέργειες, και απευθύνεται στον έλεγχο του οξέως και χρόνιου πόνου.
 
Υπέρηχοι
Οι υπέρηχοι είναι επίσης μια μη επεμβατική θεραπεία για τους πόνους στην σπονδυλική στήλη αλλά και στους τένοντες και στους συνδέσμους.
Επίσης βοηθάνε στην χαλάρωση των μυών. Ο φυσικοθεραπευτής εφαρμόζει gel στο δέρμα του ασθενούς ούτως ώστε να γλιστράει η κεφαλή των υπερήχων την οποία εν συνεχεία περιφέρει κυκλικά πάνω από την επώδυνη περιοχή. Οι υπέρηχοι προκαλούν υψηλής συχνότητας κύματα ήχου τα οποία με την σειρά τους προκαλούν θερμότητα βαθειά στους ιστούς. Η θεραπεία γενικά ευνοεί την κυκλοφορία και την ανάρρωση, γιατί χαλαρώνει τον μυϊκό σπασμό, ελαττώνει την τοπική φλεγμονή και βοηθά έτσι στην ελάττωση του πόνου.
 
Η κινητοποίηση 
Η κινητοποίηση αφορά την αποκατάσταση της κινητικότητας των αρθρώσεων καθώς και την ελάττωση του πόνου.
Η κινητοποίηση είναι παθητική αλλά ελεγχόμενη ταχεία κίνηση, η οποία απελευθερώνει μια άρθρωση και την επαναφέρει στην ‘σωστή’ θέση ή ελαττώνει τον μυϊκό σπασμό ο οποίος μπορεί να προκαλεί κάποιο πόνο στην μέση ή στον αυχένα.
Μπορεί πριν από την κινητοποίηση να προηγηθεί παθητική θεραπεία με την βοήθεια ζέστης, υπέρηχων ή TENS, που βοηθούν στην χαλάρωση των ιστών και επιτρέπουν την κινητοποίηση των αρθρώσεων.
 

ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΕΣ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ 
Οι ενεργητικές θεραπείες περιλαμβάνουν διατάσεις ενεργητικές ,καθώς και ασκήσεις ενδυνάμωσης. Οι ασκήσεις ενδυνάμωσης ενισχύουν την δύναμη, βοηθούν την ισορροπία και τον συντονισμό των μυών, βοηθούν στον ύπνο, την ελαστικότητα του σώματος, το μυϊκό καθώς και το καρδιαγγειακό σύστημα του σώματος.
Πριν από κάθε ενεργητική θεραπευτική άσκηση, προηγείται μια περίοδος προθέρμανσης (η οποία θα μπορούσε να είναι είτε περπάτημα σε διάδρομο, είτε ποδήλατο).
 
Εμβιομηχανική του σώματος (σχολείο μέσης).
Κατά την διάρκεια της φυσικοθεραπείας οι ασθενείς μαθαίνουν πώς να διατηρούν την σωστή στάση του σώματος. Η σωστή στάση προστατεύει την σπονδυλική στήλη από την καταπόνηση η οποία μπορεί να προκαλέσει πόνο στην μέση και στον αυχένα.
Μαθαίνοντας κανείς πώς να σηκώνει βάρη, πώς να στέκεται, πώς να περπατάει, πώς να κάθεται και πώς να βγαίνει από το αυτοκίνητο, μπορεί να προλάβει τραυματισμούς και πόνους και πώς να βοηθηθεί στην επάνοδο του στην δουλειά ή στην διασκέδαση.

 
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
 
Η σωστή φυσικοθεραπεία, με το πρόγραμμα να έχει σχεδιαστεί ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε ασθενή, είναι πολύ σημαντική και μπορεί να βοηθήσει την ταχύτερη αποκατάσταση του ασθενούς είτε μετεγχειρητικά, είτε γενικά. Η φυσικοθεραπεία είναι «φάρμακο» το οποίο πρέπει να ξεκινάει άμεσα, την πρώτη μέρα της συντηρητικής αγωγής.

 
ΦΑΡΜΑΚΑ
 
Τα φάρμακα που χρειάζονται στην σπονδυλική στήλη είναι φάρμακα τα οποία βοηθούν να ελαττωθεί η φλεγμονή (άσηπτη) και ο πόνος. Ο πόνος είναι είτε οξύς είτε χρόνιος, και ταξινομείται σε τοπικό ή εκφυλιστικό, αναφερόμενο ή αντανακλαστικό και νευρογενή
Ο πόνος επί της σπονδυλικής στήλης ονομάζεται τοπικός ή αξονικός και προκαλείται από τα τοπικά προβλήματα της σπονδυλικής στήλης (δισκοπάθεια, αρθρίτιδα των αρθρώσεων, κάταγμα, μετάσταση στη σπονδυλική στήλη). Ο αναφερόμενος είναι από την αντανάκλαση του τοπικού πόνου σε κάποια περιοχή κοντά στην περιοχή που πάσχει (συνήθως ο πόνος αντανακλά από τη μέση στους γλουτούς και μέχρι τα γόνατα). Ο νευρογενής,  είναι ο πόνος που προέρχεται από την πίεση ενός νεύρου και ακολουθεί το νεύρο και κατά κανόνα φτάνει έως τα δάκτυλα των ποδιών ή των χεριών. Γενικά υπάρχουν 3 κατηγορίες φαρμάκων που βοηθάνε στον πόνο :
 
 
Παυσίπονα Αντιφλεγμονώδη Φάρμακα χρονίου πόνου
Ponstan, Depon, Panadol, Lonarid, Lonalgal κτλ Κορτιζόνη, Mesulid, Voltaren, Xefo, Celebrex, Arcoxia κτλ Stelminal, Lyrica, Neurontin
 
 
Τα φάρμακα αυτά μπορούν να συνδυάζονται μεταξύ τους. Σε οξύ πόνο, η συνηθισμένη αγωγή είναι ο συνδυασμός ενός παυσίπονου με ένα αντιφλεγμονώδες, ενώ τα φάρμακα του χρόνιου πόνου αντικαθιστούν τα αντιφλεγμονώδη (αν και μπορούν να συνχορηγούνται για ένα διάστημα) όταν ο πόνος χρονίσει. 
Οι συνήθης επιπλοκές των παραπάνω φαρμάκων είναι: Α) Τα παυσίπονα αυτά που έχουν κωδείνη (Lonarid, Lonalgal) μπορεί να προκαλέσουν δυσκοιλιότητα, αλλά κανένα δεν προκαλεί πρόβλημα στο στομάχι Β) Τα αντιφλεγμονώδη μπορεί να προκαλέσουν σοβαρές επιπλοκές όπως η γαστρορραγία, αν και τα νέας γενιάς φάρμακα δεν επιδρούν στο στομάχι. Γ) Τα φάρμακα του χρόνιου (νευροπαθητικού) πόνου είναι κατά βάση αντιεπιληπτικά ή αντικαταθλιπτικά φάρμακα, που έχουν τη παράλληλη δράση να ελαττώνουν τον χρόνιο πόνο, στερούνται δε σοβαρών παρενεργειών και μπορούν να χορηγηθούν για μεγάλο χρονικό διάστημα.  
Τα φάρμακα πρέπει να χορηγούνται από το στόμα ή ως υπόθετα και δεν υπάρχει κανένας λόγος να γίνονται υπό μορφή ένεσης. Το μόνο πλεονέκτημα της ενέσης είναι η ταχύτατα που επιδρά η φαρμακευτική ουσία, αλλά το φάρμακο εμφανίζει τις ίδιες επιπλοκές (γαστρορραγία για παράδειγμα) με τον επιπλέον κίνδυνο των τοπικών επιπλοκών από κακή τοποθέτηση της ένεσης (αιμάτωμα στον γλουτό ή απόστημα ή κάκωση νεύρου).
 
« επιστροφή
© Papadopoulos Hlias | All rights reserved