Ισθμική

 

ΣΠΟΝΔΥΛΟΛΙΣΘΗΣΗ
Σπονδυλολίσθηση είναι η περίπτωση πάθησης της σπονδυλικής στήλης ,όπου ο ένας σπόνδυλος γλιστράει (ολισθαίνει) πάνω στον άλλον. Υπάρχουν έξι τύποι σπονδυλολίσθησης: α) ο δυσπλαστικός (κακός σχηματισμός των οπίσθιων στοιχείων της σπονδυλικής στήλης), β) ο ισθμικός  (κάταγμα των οπίσθιων στοιχείων που ονομάζεται σπονδυλόλυση και ολίσθηση του σπονδύλου), γ) η εκφυλιστική σπονδυλολίσθηση (συνήθως στο 4-5 και συμβαίνει στην όψιμη ηλικία ως αποτέλεσμα της εκφυλιστικής νόσου του δίσκου και της αρθρίτιδας), δ) η τραυματική, ε) η παθολογική (σχετιζόμενη με όγκο ή φλεγμονή) και στ) η ιατρογενής σπονδυλολίσθηση. 


ΙΣΘΜΙΚΗ ΣΠΟΝΔΥΛΟΛΙΣΘΗΣΗ
Οι δύο πρώτοι τύποι σπονδυλολίσθησης (δυσπλαστικός και ισθμικός) υπάρχουν από την παιδική ηλικία και συνήθως εμφανίζονται στο Ο5-Ι1 επίπεδο. Ο δυσπλαστικός οφείλεται σε δυσπλασία του Ο5 σπονδύλου. Η ισθμική σπονδυλολίσθηση αφορά ένα κάταγμα στα οπίσθια στοιχεία συνήθως του 5ου οσφυϊκού σπονδύλου (το κάταγμα ονομάζεται λύση, άρα σπονδυλό-λυση) που εν συνεχεία είναι δυνατόν να οδηγεί σε ολίσθηση του Ο5 και του Ι1. Η σπονδυλόλυση είναι πολύ συνηθισμένη πάθηση, είναι η πρώτη αιτία πόνου μέσης στα παιδιά, και τουλάχιστον στους Ινδοευρωπαίους πληθυσμούς το ποσοστό υπολογίζεται τουλάχιστον 5% (φτάνει έως και 15% στα παιδιά που αθλούνται). Όμως ένα μικρό μόνο ποσοστό αυτών των ασθενών, το 7%, θα οδηγηθεί στην σπονδυλολίσθηση.


ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ
Η σπονδυλολίσθηση μπορεί να μην είναι επώδυνη.  Αν η ολίσθηση γίνεται πλέον κλινικά σημαντική, εμφανίζεται πόνος στους γλουτούς και κυρίως στην άσκηση, μυϊκοί σπασμοί, ίσως αδυναμία των κάτω άκρων, σφιχτοί οπίσθιοι μηριαίοι και διαταραχή της βάδισης. Σε περίπτωση σοβαρής σπονδυλολίσθησης, η όλη εικόνα του σώματος αλλάζει, με εμφάνιση βάδισης με λυγισμένα γόνατα και ισχία.


ΔΙΑΓΝΩΣΗ
Το ιστορικό του πόνου και των ενοχλημάτων σε σχέση με την ηλικία είναι καθοδηγητικό στην διάγνωση στα παιδιά. Στην σπονδυλόλυση συνήθως προηγείται έντονη άθληση και ο πόνος εντοπίζεται μόνο στη μέση. Στην ολίσθηση, η εικόνα του ασθενούς είναι χαρακτηριστική (βάδισμα με λυγισμένα γόνατα και ισχία) και το παιδί δεν μπορεί να σκύψει μπροστά. Επίσης κατά την νευρολογική εξέταση μπορεί να υπάρχει μυϊκή αδυναμία ή μουδιάσματα στα πόδια. 
Η διάγνωση τίθεται με τις απλές ακτινογραφίες για την σπονδυλολίσθηση (επίσης στην απλή ακτινογραφία εκτιμάται και ο βαθμός της ολίσθησης). Για την σπονδυλόλυση χρειάζονται συνήθως πιο σύνθετες εξετάσεις όπως η αξονική και η μαγνητική ακτινογραφία (ή και τον σπινθηρογράφημα των οστών αν θέλουμε να εκτιμήσουμε αν η σπονδυλόλυση είναι καινούργια ή παλιά).

 
ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΣΠΟΝΔΥΛΟΛΙΣΘΗΣΗΣ
Υπάρχουνε διάφοροι τρόποι για να μετρήσει κανείς τον βαθμό που έχει γλιστρήσει ο ένας σπόνδυλος προς τον άλλον. Ο πιο κλασικός τρόπος είναι από 1 έως 4, με το 5 να είναι η τέλεια αποχώρηση του ενός από τον άλλον, κατάσταση που ονομάζεται σπονδυλόπτωση.
ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ
Στις περισσότερες περιπτώσεις σπονδυλύσεως, όπως στις περιπτώσεις 1ου και 2ου βαθμού σπονδυλολίσθησης, η αγωγή είναι ανάπαυση και αποχή από τις δραστηριότητες, λήψη αντιφλεγμονωδών φαρμάκων ή παυσίπονων και φυσικοθεραπεία.
ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΑΓΩΓΗ
Η χειρουργική αγωγή απευθύνεται στους ασθενείς που δεν έχουν ανταποκριθεί στην συντηρητική αγωγή ή σε ασθενείς με ολίσθηση μεγαλύτερη του 3ου βαθμού. Η πιο κλασική μέθοδος είναι η αποσυμπίεση των νεύρων δια πεταλεκτομής καθώς και η σπονδυλοδεσία με υλικά.
 
« επιστροφή
© Papadopoulos Hlias | All rights reserved