Κήλη Μεσοσπονδυλίου Δίσκου

 

ΚΗΛΗ  ΜΕΣΟΣΠΟΝΔΥΛΙΟΥ  ΔΙΣΚΟΥ

Η κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου είναι συνηθισμένη πάθηση κυρίως στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης και είναι συχνή αιτία πόνου στα κάτω άκρα. 
Οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι βρίσκονται ανάμεσα στους σπονδύλους και ουσιαστικά απορροφούν  τους κραδασμούς της σπονδυλικής στήλης. Κάθε δίσκος είναι σκληρός από έξω (ονομάζεται ινώδης δακτύλιος) και εσωτερικά περιέχει ένα μαλακό πυρήνα, που ονομάζεται πηκτοειδής πυρήνας. Η κήλη του δίσκου δημιουργείται όταν ο σκληρός δακτύλιος σχιστεί και ο πυρήνας  από το εσωτερικό του δίσκου γλιστρήσει μέσα στον σπονδυλικό σωλήνα και πιέσει κάποιο νεύρο. Εκτός από την μηχανική πίεση, ο πηκτοειδής πυρήνας ερεθίζει με χημικούς τρόπους τα νεύρα, προκαλώντας φλεγμονή και πόνο.
Οι περισσότερες κήλες δίσκου προκύπτουν ως αποτέλεσμα απότομου stress, λόγω ατυχήματος (άρση βάρους ή στροφή και κάμψη της μέσης) αλλά επίσης μπορεί να δημιουργηθούν σταδιακά με το πέρασμα των χρόνων. Οι παράγοντες κινδύνου για μια κήλη δίσκου είναι :
 • Η ηλικία. Όσο μεγαλώνουμε οι δίσκοι μας αλλοιώνονται (κατ΄ αντιστοιχία της αλλοίωσης του δέρματος και της εμφάνισης ρυτίδων).
• Ο τρόπος ζωής. Η έλλειψη άσκησης, το υπερβολικό βάρος καθώς και κάπνισμα, οδηγούν στην κακή λειτουργία των μεσοσπονδυλίων δίσκων.
• Η κακή στάση. Η κακή στάση και η επαναλαμβανόμενη άρση βάρους ή οι στροφές της μέσης προκαλούν stress στους δίσκους.
 

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ
Τα συμπτώματα της κήλης δίσκου είναι πόνος ή αδυναμία του ποδιού:
•Οξύς ή χρόνιος πόνος στην μέση, ο οποίος χειροτερεύει με το βήχα η το φτέρνισμα.
• Μυϊκός σπασμός ή κράμπες στην μέση.
• Ισχιαλγία (πόνος ο οποίος ξεκινάει από τον γλουτό και κατεβαίνει μέχρι την γάμπα ή τα δάχτυλα του ποδιού.
• Αδυναμία του ποδιού ή αδυναμία όλου του κάτω άκρου.
 

ΔΙΑΓΝΩΣΗ
Η διάγνωση στηρίζεται κυρίως στο ιστορικό του ασθενούς, στην φυσική του εξέταση καθώς και στα διάφορα διαγνωστικά test. H φυσική εξέταση αφορά κυρίως στα νεύρων των κάτω άκρων, δηλαδή ελέγχεται η κινητικότητα, η αισθητικότητα, αλλά και τα αντανακλαστικά των κάτω άκρων.
Τα διαγνωστικά test που χρειάζονται κατά κανόνα, είναι η μαγνητική τομογραφία, αν και μερικές φορές μπορεί να είναι χρήσιμη και η αξονική τομογραφία.
 
 
ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΚΗΛΗΣ ΜΕΣΟΣΠΟΝΔΥΛΙΟΥ ΔΙΣΚΟΥ
Οι περισσότερες περιπτώσεις κήλης μεσοσπονδυλίου δίσκου δεν χρειάζονται χειρουργείο. Ο πόνος που έχει σχέση με την κήλη, συνήθως διαρκεί στους περισσότερους ασθενείς για δύο – τρεις εβδομάδες, όμως σε  περιορισμένο αριθμό ασθενών ο πόνος παρατείνεται για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, χωρίς δυστυχώς να μπορούμε να αναγνωρίσουμε εκ των προτέρων ποιοι είναι οι ασθενείς που δεν θα ανταποκριθούν  στην συντηρητική αγωγή. Γι΄αυτό τον λόγο, στους περισσότερους ασθενείς αρχικά δίνουμε συντηρητική θεραπεία και με βάση τα αποτελέσματα αυτής,  αποφασίζουμε για χειρουργείο η όχι.
 
 
ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ
Η συντηρητική αγωγή στηρίζεται σε αντιφλεγμονώδη φάρμακα, τα οποία αναμειγνύονται με μυοχαλαρωτικά καθώς και με ναρκωτικά οπιοειδή παυσίπονα για να ελαττωθεί ο οξύς πόνος. Επίσης είναι χρήσιμος ο συνδυασμός ζεστού – κρύου επί της οσφυϊκής μοίρας για 24 έως 48 ώρες.
Απαγορεύεται να μείνει κανείς στο κρεβάτι. Η κατάκλιση μπορεί να είναι μοιραία από, για παράδειγμα, μια θρόμβωση (πήξιμο) του αίματος στις φλέβες των ποδιών. Γι’ αυτό και σήμερα για αν αποφευχθεί η κατάκλιση δίνονται παυσίπονα και ίσως μια ζώνη οσφύος. Τα παυσίπονα εφευρέθηκαν για να μην πονάμε, και δεν υπάρχει πόνος που να μην αντιμετωπίζεται με φάρμακα, απλά χρειάζεται να πάρει ο ασθενής περισσότερα ή και ισχυρότερα παυσίπονα. Επίσης, η ζώνη δεν προκαλεί ατροφία των μυών, αν και σαφώς είναι καλύτερο όταν περάσει η κρίση του πόνου να γυμνάσει κανείς τους μυς του σώματος αντί να χρησιμοποιεί τη ζώνη. Δεν χρειάζονται ενέσεις. Οι ενέσεις είναι μόνο για νοσοκομειακή επείγουσα χρήση και στο σπίτι ο ασθενής καλύπτεται με χάπια. Οι ενέσεις πλεονεκτούν μόνο στην ταχύτητα που μπαίνει το φάρμακο στην κυκλοφορία για να φτάσει στην περιοχή που πονάει, πάντα μέσω του αίματος. Τα χάπια πρέπει να απορροφηθούν από το στομάχι για να μπουν στο αίμα, γι’αυτό και τελικά αργεί σχετικά η δράση τους. Η μόνη ουσιαστική διαφορά μεταξύ χαπιού και ένεσης είναι ότι το φάρμακο απορροφάται πλήρως με την ένεση γιατί μπαίνει κατευθείαν μέσα στο σώμα, ενώ στο χάπι κάποιο ποσοστό (συνήθως γύρω στο 5%) δεν απορροφάται και χάνεται. Τόσο οι ενέσεις όσο και τα χάπια, δια του αίματος θα φτάσουν στο στομάχι και αν υπάρχει ευαισθησία θα το βλάψουν και τα δύο, άρα με τις ενέσεις δεν προστατεύεται παραπάνω το στομάχι. Αν ο πόνος επιμείνει τότε καλό είναι να καταφύγει κανείς στην φυσικοθεραπεία σαν επιπρόσθετη βοήθεια, και αυτό πρέπει να γίνει την στιγμή του πόνου. Όταν περάσει ο πόνος η φυσικοθεραπεία δεν έχει ιδιαίτερη αξία. Όσο πιο κλασσική είναι η φυσικοθεραπεία τόσο πιο αποτελεσματική είναι τελικά. 
 
 
ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΑΓΩΓΗ
Αν μετά από ικανοποιητική συντηρητική αγωγή ο ασθενής εξακολουθεί να έχει σημαντικό πόνο ή αν έχει στοιχεία νευρολογικής βλάβης (αδυναμία των μυών του κάτω άκρου), τότε συνιστούμε την χειρουργική αγωγή της κήλης μεσοσπονδυλίου δίσκου.
Σαφώς ο σκοπός του χειρουργείου είναι να αφαιρέσουμε αυτό το κομμάτι του δίσκου το οποίο πιέζει το νεύρο για να απελευθερώσουμε το νεύρο. Το χειρουργείο αυτό ονομάζεται δισκεκτομή. Η πρακτική σήμερα είναι να γίνει το χειρουργείο αυτό με μικρές τομές με την χρήση μικροσκοπίου (ονομάζεται μικροδισκεκτομή). Στα πλαίσια των μικρών τομών, η εγχείρηση αυτή γίνεται και διαμέσου σωλήνων διαμέτρου 1,5 έως 2 εκατοστών, οι οποίοι προκαλούν ελάχιστο έως μηδενικό τραύμα στους μύες. Το αποτέλεσμα είναι ο ασθενής να επανέρχεται στις δραστηριότητες πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι με τις κλασικές τομές και να εκμηδενίζεται η απώλεια αίματος. 
 
Η σπονδυλοδεσία δεν χρειάζεται αρχικά σε περίπτωση κήλης δίσκου που προκαλεί ισχιαλγία. Μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις με συνδυασμένη σοβαρή οσφυαλγία και ισχιαλγία ή άλλα προβλήματα  ενδείκνυται σπονδυλοδεσία. Η αρθροπλαστική οσφυϊκής μοίρας σπονδυλικής στήλης (δηλαδή η αντικατάσταση δίσκου με τεχνητό δίσκο) σήμερα δεν έχει αποδείξει ότι έχει σοβαρό πλεονέκτημα σε σχέση με άλλες μεθόδους.
 
 
ΔΙΑΔΕΡΜΙΚΗ ΔΙΣΚΕΚΤΟΜΗ 
Υπάρχουν διάφοροι τρόποι διαδερμικής δισκεκτομής, δηλαδή της εισαγωγής μιας βελόνας και της καταστροφής του δίσκου και συνεπώς και της κήλης που πιέζει το νεύρο και προκαλεί ισχιαλγία. Η πιο συνηθισμένη είναι η χρήση υπέρηχων (RF), Laser, θερμότητας (IDET) ή και μηχανικών τρόπων αφαίρεσης του δίσκου. Επίσης σήμερα υπάρχει η δυνατότητα χρήσης διαλείμματος αλκοόλης που είναι σε μορφή τζελ ,το οποίο καταστρέφει τον δίσκο (Discogel). Η διαθερμική δισκεκτομή έχει περιορισμένες ενδείξεις και αποτελεσματικότητα. Συνήθως χρειάζεται αρκετό χρονικό διάστημα μέχρις ότου φανούν τα αποτελέσματά της και αυτά είναι σε περίπου 50% του συνόλου των περιπτώσεων. Η διαδερμική δισκεκτομή δεν έχει καμία ένδειξη σε μεγάλους δίσκους, σε ελεύθερα σπονδυλικά τεμάχια μέσα στον σπονδυλικό σωλήνα και σε περιπτώσεις που υπάρχει νευρολογική βλάβη.
 

ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Οι περισσότεροι ασθενείς, μετά το χειρουργείο μπορούν να σηκωθούν από το κρεβάτι, η δραστηριότητα αρχίζει να αυξάνεται και τυπικά οι περισσότεροι ασθενείς μπορούν το ίδιο απόγευμα ή την επόμενη μέρα  να πάνε σπίτι τους. Μετά το χειρουργείο υπάρχει ελάχιστος πόνος στην περιοχή της τομής, ο οποίος ελέγχεται με παυσίπονα. Μέχρις  ότου αφαιρεθούν τα ράμματα, τυπικά θα πρέπει οι ασθενείς να ξεκουράζονται, δηλαδή από μια βδομάδα έως 10 μέρες. Η κόπωση από το χειρουργείο καθώς και ο όποιος πόνος γύρω από την περιοχή του τραύματος περιορίζονται σημαντικά περίπου στις 10 μέρες. Θα πρέπει κανείς για τις 6 πρώτες βδομάδες να αποφεύγει σκυψίματα, στροφές και άρση βάρους. Μετά τις 6 βδομάδες επιτρέπεται η ήπια αεροβική άσκηση, όπως διάδρομος και ποδήλατο. Μετά τους 3 μήνες επιτρέπονται αθλήματα που περιλαμβάνουν σωματική επαφή (μπάσκετ κτλ). Η επιστροφή στην δουλειά υπολογίζεται περίπου στις 10 μέρες από το χειρουργείο χωρίς περιορισμούς άλλους εκτός από την άρση βάρους, τις στροφές ή τις κάμψεις της μέσης.
 
« επιστροφή
© Papadopoulos Hlias | All rights reserved